De killer in mij

KillerEr zit een killer in mij. Een meedogenloze klootzak die bereid is alles kapot te maken, die geen grenzen kent en als het nodig is over lijken gaat. Letterlijk.

Vroeger was ik doodsbenauwd voor deze oerkracht. Bang voor ruzie, bang voor boosheid want wat zou er gebeuren als deze sterke emotie de overhand neemt? Kan ik dan nog voor mezelf instaan? Hoe houd ik deze kracht in bedwang? Hoe bescherm ik mezelf en anderen voor deze orkaan die elk moment tevoorschijn kan komen?

Nu omarm ik deze killer! Ik houd van hem. Meer nog, het is mijn beste vriend geworden. Ik ben voor geen enkele emotie meer bang want ik weet, killer is daar. En hij beschermt mij, staat altijd paraat om als het nodig is in te grijpen. Ik kan jou met liefde benaderen want ik ben niet meer bang voor je. Ik weet dat mijn vriend er is. En mocht het tussen jou en mij uit de hand lopen dan is hij daar, om mij te beschermen. Dank je wel killer. Dank je wel dat je er altijd voor me bent.

Ik ben wel bang voor mensen die zeggen geen killer te hebben. Die geloof ik namelijk niet. Het beangstigt me, want iedereen heeft zo’n vriend in zich. Die alles wil doen om jou te beschermen. Omarm hem, herken hem, leer met hem spelen want dan wordt het ook jouw vriend. Ontken hem niet want hij is daar. En als je hem lang genoeg ontkent komt hij tevoorschijn op het moment dat je het niet verwacht. Wordt vrienden met hem want dan hoef jij ook niet meer bang te zijn, voor anderen en…voor jezelf.

Zitten op de vulkaan

LavaBinnen borrelt het. Je probeert om je hoofd stil te krijgen…nergens aan denken…nergens aan denken…nergens aan…en voor je het weet ben je weer ver weg, verzonken in een droom, gedachte of fantasie. Het hoofd blijft maar hardnekkig doorgaan gedachten te produceren en hoe hard je ook je best doet, die mooie gedachten-machine is alweer aan de haal met jouw aandacht. Hoe krijg ik het nou stil van binnen? Wat is dat eigenlijk, stil?

We zitten op een vulkaan. Een vulkaan van emoties. En zolang we hier blijven, geen ruimte geven aan de kolkende lava om een uitweg te zoeken, blijven we gevangen op deze plek. Want als ik er vanaf stap ontploft de vulkaan en dan? Ben ik er dan nog of val ik dan in 1000 stukjes? Wie raapt me op? Ik blijf zitten, houd me schrap en probeer weer dat hoofd stil te krijgen. Hoe langer ik blijf zitten hoe groter de druk en des te groter de angst voor de uitbarsting. Een vicieuze cirkel waarin we gevangen zijn.

En soms, als de druk ondragelijk is geworden en we in een woede uitbarsting alles eruit hebben gegooid, naar onze partner, kinderen of die vervelende vreemdeling op straat en daarna de tranen uit onze ogen zijn gesprongen is het even stil. Zachtheid en liefde als we kunnen uithuilen in de armen van onze geliefden en dan misschien, heel misschien…even stilte.

Zou het niet fijn zijn als we konden leren hoe we met onze emoties om konden gaan? Hoe we ons kunnen uiten zonder dat we hoeven te wachten tot we overstromen? Want precies daar, op die plek van al dat verdriet, die boosheid, die teleurstelling, daar ligt ook jouw kracht.

Stap van die vulkaan, laat de lava stromen. Het is jouw levenskracht, jouw levensenergie. Ook jij kunt leren dat wat jij voelt er mag zijn en ook jij kunt leren jezelf te uiten. Iedereen heeft emoties, dat is de natuur. Onderdruk je ze dan onderdruk je jouw levenskracht en uiteindelijk jouw levensgeluk.