Zitten op de vulkaan

LavaBinnen borrelt het. Je probeert om je hoofd stil te krijgen…nergens aan denken…nergens aan denken…nergens aan…en voor je het weet ben je weer ver weg, verzonken in een droom, gedachte of fantasie. Het hoofd blijft maar hardnekkig doorgaan gedachten te produceren en hoe hard je ook je best doet, die mooie gedachten-machine is alweer aan de haal met jouw aandacht. Hoe krijg ik het nou stil van binnen? Wat is dat eigenlijk, stil?

We zitten op een vulkaan. Een vulkaan van emoties. En zolang we hier blijven, geen ruimte geven aan de kolkende lava om een uitweg te zoeken, blijven we gevangen op deze plek. Want als ik er vanaf stap ontploft de vulkaan en dan? Ben ik er dan nog of val ik dan in 1000 stukjes? Wie raapt me op? Ik blijf zitten, houd me schrap en probeer weer dat hoofd stil te krijgen. Hoe langer ik blijf zitten hoe groter de druk en des te groter de angst voor de uitbarsting. Een vicieuze cirkel waarin we gevangen zijn.

En soms, als de druk ondragelijk is geworden en we in een woede uitbarsting alles eruit hebben gegooid, naar onze partner, kinderen of die vervelende vreemdeling op straat en daarna de tranen uit onze ogen zijn gesprongen is het even stil. Zachtheid en liefde als we kunnen uithuilen in de armen van onze geliefden en dan misschien, heel misschien…even stilte.

Zou het niet fijn zijn als we konden leren hoe we met onze emoties om konden gaan? Hoe we ons kunnen uiten zonder dat we hoeven te wachten tot we overstromen? Want precies daar, op die plek van al dat verdriet, die boosheid, die teleurstelling, daar ligt ook jouw kracht.

Stap van die vulkaan, laat de lava stromen. Het is jouw levenskracht, jouw levensenergie. Ook jij kunt leren dat wat jij voelt er mag zijn en ook jij kunt leren jezelf te uiten. Iedereen heeft emoties, dat is de natuur. Onderdruk je ze dan onderdruk je jouw levenskracht en uiteindelijk jouw levensgeluk.